Bakit nga ba?

Bakit nga ba? Bakit nga ba kahit araw, buwan, taon na ang lumipas hinahanap-hanap pa rin natin yung taong wala na satin? Kung tutuusin, marami namang mas deserving. Marami namang taong kaya kang mas mahalin ng sobra kesa sa kanya. Pero bakit sa bawat oras na malukungkot ka, sya ang una mong naiisip? Minsan gusto mo nalang isipin na pagsubok ang lahat. Na binigay sayo ng Diyos ang lahat ng to para maging mas matatag ka pagkatapos nito. Pero bakit parang habang tumagatal, lalong sumasakit. Bakit parang habang lumalalim, lalong humahapdi? Bakit parang wala ng bukas? Wala ng sagot sa lahat ng tanong? Parang hindi na hihilom yung sakit ng kahapon? Bakit?